เรียงความโลกสาธารณะ:นักผจญภัย
posted on 13 Jan 2012 02:55 by silvergodเรียงความนี้เป็นส่วนหนึ่งของวิชาภาษาไทย (หลัก) กรุณาอ่านเฉยๆอย่าก๊ปปี้ไปลอกเขียนต่อ หรือไม้ก็ลงเครดิทไว้ซะ รู้นะว่าหาgoogleมาเจอ - - และอันเนื่องว่าเราขี้เกียจเปลืองเม็มในคอมพวกฯ เลยเอามาลงในblogนี้แทน เข้าใจ๋
การเดินทางคือการนำตัวเองออกจากสถานที่หรือสังคมเดิมๆเพื่อเป็นการออกไปพบเจอสิ่งใหม่ที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในตนเองไม่ว่าจะด้านดีหรือร้าย ผู้คนมากมายต่างหลงไหลในการเดินทางเพราะพวกเขาไม่จำเป็นที่จะต้องไปยุ่งเกี่ยวสิ่งใดเพียงเดินทางเข้ามาเพื่อเก็บเกี่ยวสิ่งใหม่ๆรอบกายและเดินจากไปยังสถานที่แห่งใหม่อีกครั้ง
การเดินทางเป็นหนึ่งในกิจกรรมเพื่อความผ่อนคลายของมวลมนุษย์ หากไม่มีสิ่งนี้พวกเขาอาจจมอยู่กับสิ่งที่มีความเสถียรภาพที่มากเกินไปหรืออีกนัยหนึ่งคือความจำเจ การทำสิ่งเดิมซ้ำกันทุกๆวันโดยไม่มีทางที่จะหลีกเลี่ยงอาจทำให้เกิดโรคต่างๆตามมาได้เช่นโรคเครียดเป็นต้น แต่การเดินทางนี้ก็เป็นสิ่งเสพติดอย่างหนึ่ง ซึ่งหากห่างหายไปนานๆเข้าอาจทำให้อาการแย่ลงกว่าเดิม และในที่นี้จะพูดถึงกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่เสพติดการเดินทางและการแสวงหาสถานที่ใหม่ๆเพื่อเติมเต็มความต้องการของตนเองหรือที่พวกเขาเรียกตัวเองว่า “นักผจญภัย”
กลุ่มของผู้คนหลายร้อยหลากพันธุ์ต่างเดินไปตามเส้นทางชีวิตที่ธรรมดา จำเจ และยุ่งเหยิง พวกเขาต่างก้มหน้าทำตามคำว่าหน้าที่ต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่มีที่สิ้นสุดหาก แต่ก็ยังมีบางกลุ่มของคนที่แปลกแยก พวกเขาต่างเอาใจออกห่างจากความจำเจ ความมั่นคงที่เป็นรากฐานของชีวิตที่มั่นคง และกำลังตั้งหน้าตั้งตาก้าวเท้าต่อไปบนเส้นด้ายที่เรียกว่า ความเสี่ยง
การใช้ชีวิตบนความเสี่ยงไม่ต้องลองก็รู้ได้ว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้สาระสำหรับคนส่วนมาก แต่ถ้าเป็นคนกลุ่มนี้พวกเขาพร้อมที่จะเดินไปตามเส้นทางนั้นทันที เหตุผลของพวกอาจจะเกิดจากการเลี้ยงดูในวัยเด็ก อุปนิสัยส่วนตัว การเบื่อหน่ายความเรียบง่ายของชีวิต หรือ ความต้องการที่จะหนีความจริงบางสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง ยังไงก็ตามอาชีพนักผจญภัยเป็นสิ่งที่ฟังดูใหม่และน่าสนใจสำหรับคนที่ไม่เคยลอง แต่ในความหมายของมันก็ไม่ต่างอะไรกับการท้าทายกับความผิดพลาดที่เรียกว่าความตาย ความผิดพลาดนั้นสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา สิ่งที่เลวร้ายที่สุดอาจะเป็นแค่ความตายสำหรับพวกเขาผู้เบื่อหน่ายชีวิต ยังไงก็ตามสามารถยืนยันได้เลยว่าจำนวนส่วนใหญ่ของพวกเขาที่เคยได้รับความเจ็บปวดจากความผิดพลาด เมื่อฟื้นตัวกลับมาแล้วก็ยังต้องการที่จะเป็นนักพจญภัยต่อไปเรื่อยๆจนถึงที่สุด
“ทุกชีวิตมีความตายเป็นเบื้องหน้า” พุทธศาสนาได้จำกัดความจากทุกเส้นทางของชีวตไว้แล้ว ไม่ว่าใครจะเป็นมาอย่างไร เด็กหรือผู้ใหญ่ย่อมเดินไปหาความตายในท้ายที่สุด และในเมื่อชีวิตของคนเราอยู่ได้เพียงประมาณ 29200 วัน เหตุใดเราจึงไม่รีบกอบโกยประสบการณ์ต่างๆบนโลกนี้ไว้ให้มากที่สุดดังเช่นที่นักผจญภัยหลายล้านคนได้นำร่องเอาไว้แล้ว
..........
.....
ให้เขียนเรียงความ >แต่งนิยายยังง่ายกว่า
ให้แต่งนิยาย...>ให้วาดรู้ยังง่ายกว่า - -;;;;
บรรดา EED มิแอล หรือใครทั้งหลายเราอาจจะขอพักไปสักแป๊บนึง แต่ยังไงก็ไม่คิดถอนตัวละครอยู่แล้ว
ตอนนี้งานเยอะมาก ขอหาเวลาไปโละให้เสร็จก่อน ไม่ใช่ว่าไม่อย่ากวาดรูป
แต่มันวาดไม่ได้ตะหาก
เหนือยซะจริงๆ...........สถานะ:Nearly death i wanna kick you ass!!!!!! WTF!!!!!
...รู้มั้ยตอนแรกที่ได้หัวข้อน่ะ มันเขียนมาแบบนี้..>>>นักพจภัย.......เป็นนักพจนภัย ....มาเป็น
นักผจนภัย................และมาเป็นนักผจญภัยในที่สุด เฮ้อ...
การเดินทางคือการนำตัวเองออกจากสถานที่หรือสังคมเดิมๆเพื่อเป็นการออกไปพบเจอสิ่งใหม่ที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในตนเองไม่ว่าจะด้านดีหรือร้าย ผู้คนมากมายต่างหลงไหลในการเดินทางเพราะพวกเขาไม่จำเป็นที่จะต้องไปยุ่งเกี่ยวสิ่งใดเพียงเดินทางเข้ามาเพื่อเก็บเกี่ยวสิ่งใหม่ๆรอบกายและเดินจากไปยังสถานที่แห่งใหม่อีกครั้ง
การเดินทางเป็นหนึ่งในกิจกรรมเพื่อความผ่อนคลายของมวลมนุษย์ หากไม่มีสิ่งนี้พวกเขาอาจจมอยู่กับสิ่งที่มีความเสถียรภาพที่มากเกินไปหรืออีกนัยหนึ่งคือความจำเจ การทำสิ่งเดิมซ้ำกันทุกๆวันโดยไม่มีทางที่จะหลีกเลี่ยงอาจทำให้เกิดโรคต่างๆตามมาได้เช่นโรคเครียดเป็นต้น แต่การเดินทางนี้ก็เป็นสิ่งเสพติดอย่างหนึ่ง ซึ่งหากห่างหายไปนานๆเข้าอาจทำให้อาการแย่ลงกว่าเดิม และในที่นี้จะพูดถึงกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่เสพติดการเดินทางและการแสวงหาสถานที่ใหม่ๆเพื่อเติมเต็มความต้องการของตนเองหรือที่พวกเขาเรียกตัวเองว่า “นักผจญภัย”
กลุ่มของผู้คนหลายร้อยหลากพันธุ์ต่างเดินไปตามเส้นทางชีวิตที่ธรรมดา จำเจ และยุ่งเหยิง พวกเขาต่างก้มหน้าทำตามคำว่าหน้าที่ต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่มีที่สิ้นสุดหาก แต่ก็ยังมีบางกลุ่มของคนที่แปลกแยก พวกเขาต่างเอาใจออกห่างจากความจำเจ ความมั่นคงที่เป็นรากฐานของชีวิตที่มั่นคง และกำลังตั้งหน้าตั้งตาก้าวเท้าต่อไปบนเส้นด้ายที่เรียกว่า ความเสี่ยง
การใช้ชีวิตบนความเสี่ยงไม่ต้องลองก็รู้ได้ว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้สาระสำหรับคนส่วนมาก แต่ถ้าเป็นคนกลุ่มนี้พวกเขาพร้อมที่จะเดินไปตามเส้นทางนั้นทันที เหตุผลของพวกอาจจะเกิดจากการเลี้ยงดูในวัยเด็ก อุปนิสัยส่วนตัว การเบื่อหน่ายความเรียบง่ายของชีวิต หรือ ความต้องการที่จะหนีความจริงบางสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง ยังไงก็ตามอาชีพนักผจญภัยเป็นสิ่งที่ฟังดูใหม่และน่าสนใจสำหรับคนที่ไม่เคยลอง แต่ในความหมายของมันก็ไม่ต่างอะไรกับการท้าทายกับความผิดพลาดที่เรียกว่าความตาย ความผิดพลาดนั้นสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา สิ่งที่เลวร้ายที่สุดอาจะเป็นแค่ความตายสำหรับพวกเขาผู้เบื่อหน่ายชีวิต ยังไงก็ตามสามารถยืนยันได้เลยว่าจำนวนส่วนใหญ่ของพวกเขาที่เคยได้รับความเจ็บปวดจากความผิดพลาด เมื่อฟื้นตัวกลับมาแล้วก็ยังต้องการที่จะเป็นนักพจญภัยต่อไปเรื่อยๆจนถึงที่สุด
“ทุกชีวิตมีความตายเป็นเบื้องหน้า” พุทธศาสนาได้จำกัดความจากทุกเส้นทางของชีวตไว้แล้ว ไม่ว่าใครจะเป็นมาอย่างไร เด็กหรือผู้ใหญ่ย่อมเดินไปหาความตายในท้ายที่สุด และในเมื่อชีวิตของคนเราอยู่ได้เพียงประมาณ 29200 วัน เหตุใดเราจึงไม่รีบกอบโกยประสบการณ์ต่างๆบนโลกนี้ไว้ให้มากที่สุดดังเช่นที่นักผจญภัยหลายล้านคนได้นำร่องเอาไว้แล้ว
..........
.....
ให้เขียนเรียงความ >แต่งนิยายยังง่ายกว่า
ให้แต่งนิยาย...>ให้วาดรู้ยังง่ายกว่า - -;;;;
บรรดา EED มิแอล หรือใครทั้งหลายเราอาจจะขอพักไปสักแป๊บนึง แต่ยังไงก็ไม่คิดถอนตัวละครอยู่แล้ว
ตอนนี้งานเยอะมาก ขอหาเวลาไปโละให้เสร็จก่อน ไม่ใช่ว่าไม่อย่ากวาดรูป
แต่มันวาดไม่ได้ตะหาก
เหนือยซะจริงๆ...........สถานะ:Nearly death i wanna kick you ass!!!!!! WTF!!!!!
...รู้มั้ยตอนแรกที่ได้หัวข้อน่ะ มันเขียนมาแบบนี้..>>>นักพจภัย.......เป็นนักพจนภัย ....มาเป็น
นักผจนภัย................และมาเป็นนักผจญภัยในที่สุด เฮ้อ...
edit @ 13 Jan 2012 02:56:46 by " Amzinas I leeR "
